O

Nieświadomym (przynajmniej na razie) ojcem chrzestnym tutejszej twórczości jest niewątpliwie telemach i jego inspirujące wpisy o Kropotkinie (pozostałym wpisom telemacha* również nie sposób odmówić inspirującego, nie mówiąc o edukacyjnym, charakteru).
Guzdrajew do Kropotkina oczywiście umywać się nie może. Z resztą robić tego nie zamierza, bo i umywanie najmocniejszą stroną Emila nie jest (wystarczy zapytać żonę o puste obietnice dotyczące zawartości zapełnionego zlewu).
Formę więc mamy.

Treści dostarcza życie i więcej nie trzeba. Przyznać jednak należy, że życiem Guzdrajewa obdarzyć można by więcej niż jedną osobę. Uśredniając, mniej więcej 110% człowieka. Proza ma również swoje prawa.

Dla mnie, człowieka wiecznie wątpiącego w prawdziwość zgromadzonej wiedzy, który uważa za słuszne publikować dopiero wtedy, gdy nabędzie odpowiedniej pewności oraz publikować to, co nie zostało jeszcze wystarczająco rozlegle opisane, przygotowanie wpisu w formie opinii jest zajęciem niesłychanie czasochłonnym. Połowa przeprowadzonych przemyśleń nigdy nie zostaje zapisana. Połowa zapisanych nigdy nie zostaje uznana za godne przeniesienia do sieci. Połowa przeniesionych do sieci i tak nie spełnia postawionych wymagań. Zaś wśród tych, które wymagania spełniają połowa wciąż domaga się jakiejś formy poprawy.
Natomiast czasu na blogowanie, po odjęciu obowiązków i zwyczajnego marnotrawstwa, pozostaje niewiele. W takich warunkach formy krótkie, mocno subiektywne, umieszczone w mniej lub bardziej autentycznych sytuacjach sprawdzają się znakomicie (autorowi) i pozwalają zaspokoić podstawową potrzebę – aby pisać.

Pozdrawiam,
dru’

* Piszę z małej, bo on sam pisze z małej. Niech prostuje jeśli uzna za stosowne.

—

wrzesień 2011
Zrobił mi się z tego pamiętnik. No ale nie ma co rozpaczać nad zużytym atramentem. Panta rhei.